یه دو هفته پیش که بازی استقلال پیروزی بود ما هم داشتیم میرفتیم راور و از توی رادیو بابام داشت گزارش بازی رو گوش میداد و بنده هم طبق معمول در حال شیر خوردن بودم که گزارشگر رادیو با هیجان زیاد داشت حمله یکی از تیمها رو گزارش میداد که یهو من شیر خوردن رو رها کردم و با صدای بلند داد زدم گلللللللللللللللل. 

با گفتن این کلمه مامان و بابام متوجه من شدن و با تعجب به همدیگه و با تعجب بیشتر به من نگاه کردن که من از شنیدن صدای گزارشگر متوجه بازی فوتبال شدم  که هیچ متوجه حمله و گل زدن هم شدم.

(اینقدر این وروجک خان ما عاشق توپ و فوتباله که میشینه برنامه نود رو همراه باباش تماشا میکنه و یا حتی تقریبآ یه نیمه از مسابقه فوتبال رو دنبال میکنه و برای ما هم به زبون خودش توضیح میده..)

راور هم که بودیم با توپ فوتبال رامتین اینقدر شوتهای محکمی میزدم که همه هاج و واج می موندن که من چطوری پا زیر این توپ سفت و محکم میزنم و اصلآ هم احساس درد و ناراحتی نمیکنم.

چند وقتی هست که وقتی فروشگاه میریم بنده دیگه توی سبد چرخ دستی نمیشینم و باید خودم فرمون این وسیله رو در دست داشته باشم و وقتی مامانم حواسش به من نیست بنده برای خودم مثل یه آقای متشخص خوراکی یا هر چیز دیگه ای که به چشمم بیاد بر میدارم و موقع حساب کردن مامانم باید خریدهای خودش رو از بین خریدهای بنده جدا کنه.

و همچنین عاشق پله برقی و آسانسور و پل عابر پیاده هستم و به محض اینکه به میدون آزادی میرسیم و چشمم به پل و پله برقی میوفته با خوشحالی میگم پُل و اینقدر بالا و پایین میپرم تا والدین گرامی دلشون بسوزه و من رو ببرن بالای پل و از اونجا ماشینها رو ببینم.

هفته پیش هم رفتیم یزد و جمعه که مصادف بود با میلاد حضرت محمد طبق مراسمی بنده دیگه ترک شیر کردم و بر خلاف انتظار مامانم اصلآ بهانه گیری و اذیت نکردم و من که عادت به شیر خوردن قبل از خواب داشتم دیگه به راحتی خودم میخوابم و اندکی غذا خوردنم بهتر شده .

چند روزی بابایی اینا یزد نمایشگاه داشتن و من هم بعد از ظهر ها با نوید میرفتیم اونجا و انقدر روی فرشها بالا و پایین میشدم که نگو. و اگه گاهی یه بچه هم سن وسال خودم رو میدیدم با خوشحالی به طرفش میدویدم و هر جایی که اونها میرفتن من هم باهاشون میرفتم و مامانم باید دائم مواظب من باشه که یه موقع پشت سر اونه از سالن بیرون نرم.

یه روز صبح که مامانم داشت به من صبحانه میداد متوجه شد که من اغلب چیزهای توی سفره رو میتونم تلفظ کنم مثل کره ، نون ،آشو (قاشق)،کار (کارد) و تموم این کلمات رو برای اولین بار بود که به زبون می آوردم و اگه کم حرفم به خاطر تنبلیمه .

کلمه جدیدی که یاد گرفتم و زیاد هم ازش استفاده میکنم کلمه نکن هستش و دهها بار در روز این کلمه رو به زبون میارم و در ضمن تقریبآ به زبان برره ای هم میتونم صحبت کنم چون به بابایی میگم (بوویی) و به مامانی هم میگم (موویی).

تو پست قبلی گفته بودم که بابایی اینا میخوان بیان خونه مون، خوب به سلامتی اومدن و من با دیدنشون کلی خوشحال شدم و به محض اینکه دایی علی سر به سرم میگذاشت و میگفت ما داریم میریم خونه مون جیغ میزدم و گریه میکردم و خلاصه اینکه تا شنبه که روز اربعین بود من رو خواب کردن و رفتن یزد وقتی من بیدار شدم با جای خالیشون روبرو شدم و دائم میرفتم پشت در و دایی علی رو صدا میکردم.

آخر هفته هم بابا جونی اومدن کرمان و من و مامانم رفتیم خونه شون و حسابی با بابا جون و عمه فاطمه بازی کردم و بعد از ظهرش هم عمه رضوان و سام اومدن و فقط نیم ساعت باسام بازی کردیم و بعدش بنده بودم که جیغ میزدم و گریه میکردم به خاطر اینکه سام دائم میومد من رو میگرفت ومنم که اصلآ این کار رو دوست ندارم گریه میکردم ولی با این حال تو راه رفتن به خونه بهانه سام رو میگرفتم .(اینه خصوصیت بچه ها که کینه به دل نمیگیرن حالا اگه بزرگترها بودن)

جمعه هم خبر دار شدیم که بابایی اینا دارن میرن راور و من و مامانم هم همراه باباجون رفتیم راور حالا بماند که تو راه عمه فاطمه رو به اصطلاح کچل کردم از بس درخواست دیدن فیلمهای توی موبایلش رو داشتم و اونم مجبور بود درخواست من و اجابت کنه.

توی تعطیلات هفته پیش که راور بودیم خیلی به من خوش گذشت چون دور و برم پر بود از بچه و حسابی سرگرم بودم ودیگه یادی از مامان و بابا هم نمیکردم.

چهار شنبه شب هم دایی محمد اینا اومدن خونه مون و من دوباره خوشحال شدم از دیدنشون . کلی با نوید و امید و دایی محمد بازی کردم و یه شب هم به بهانه من رفتیم سرزمین رویایی و اونجا تنها کسی که بازی نکرد من بودم . میبینید چقدر من مظلومم.

این چند وقت اخیر حرف زدنم خیلی بهتر شده بطوری که اسم اغلب شکلهای پازلم رو  می شناسم و میتونم بگم و مثل:

آوووو (آهو)

مااا (مار)

ماییی(ماهی)

اَگوش  (خرگوش)

مووش (موش)

تیب  (سیب)

 اُیید (امید) 

اییید (نوید)

ماششین (ماشین)

موتوو (موتور)

باوون (بارون)

پووو (پول)

آب میخوااا (آب میخوام)

تازگیها تقریبآ میتونم لباسهام رو بپوشم و بیرون بیارم و البته قابل ذکره که وقتی میخوایم بریم بیرون نمی خوام لباس بپوشم و وقتی هم که مییاییم خونه باید فوری لباسام رو بیرون بیارم.

چند وقتیه که مامان خانمی به فکر از شیر گرفتن بنده هستش و داره کم کم من و آماده میکنه بطوری که شبها به جای اینکه من شیر بخورم تا بخوابم برام قصه تعریف میکنه اونم قصه اتفاقاتی که تو طول روز برام رخ داده . تا حالا که تقریبآ کار ساز بوده.

عکس جا مانده از پست قبلی

قبلآنا بنده خیلی اشتیاقی به نوشیدن شیر نداشتم اما حالا شیر خوردنم بهتر شده و عاشق شیر موز شدم .

راستی 2تا دیگه از دندونای آسیایی پایینم هم تو این مدت سر زده و چون من اصلآ دوست ندارم کسی دندونامو بشماره مامانم تاریخ دقیق بیرون اومدنش رو نمیدونه شرمنده.