پسر پسر قند عسل

سرما خوردگی یا حساسیت....؟؟؟

آرش خان — Tue, 15 May 2012 11:45:00 GMT

از هفته پیش علائم سرماخوردگی اومد سراغم و من رو درگیر خودش کرد.

پنج شنبه گذشته همراه بابام رفتیم درمانگاه نزدیک خونه مون و اونجا آقای دکتر تشخیص سرما خوردگی و کمی هم تورم لوزه دادن و برام دارو نوشت و من هم یه روز داروهامو خوردم و بهبودی صورت نگرفت که هیچ سرفه هام شدیدتر و چشمهام هم تنگتر شد و آبریزش بینی و تب هم اومد سراغم.

به همین دلیل شنبه عصر دوباره رفتیم دکتر البته همون دکتر خودم که اینقدر سرش شلوغ بود بهمون نوبت نداد و مجبور شدیم بریم یه متخصص دیگه (البته فقط اسمش متخصص بود)بر خلاف دکتر خودم این دکتره سرش خلوت بود و من رو ویزیت کرد و ایشون هم تشخیص دادن که بنده مبتلا به سرماخوردگی شدم و باید داروهای سرماخوردگی مصرف کنم که منم خوردم ولی شب که خوابیدم بعد از 1ساعتی با سرفه های شدیدی که میکردم از خواب بیدار شدم و تا صبح همین روال ادامه داشت و اون شب نه من خوابیدم نه مامان و بابام .

دیگه دم دمای صبح بود که مامان و بابام خودشون تشخیص دادن شاید من مبتلا به حساسیت شدم و با اینکه هیچ وقت سر خود دارویی بهم نمیدادن ،مامانم 2CC شربت ضد حساسیت بهم داد و این شربت مثل آبی که روی آتیش میریزن سرفه هام رو کمتر کرد و من تونستم راحت بخوابم .

صبحش هم رفتیم پیش خانم دکتر بازرگان که متخصص اطفال و فوق تخصص آلرٍژی بودش و ایشون هم چون تو بیمارستان مریض هاش رو میدید چند تا دانشجوی پزشکی هم کنار دستش در حال کارآموزی بودن و یکی از همین دانشجوها من رو معاینه کرد و نظرش رو داد و بعد هم خود دکتر من رو ویزیت کرد و تشخیص دادن که مبتلا به حساسیت شدم و باید دو هفته ای دارو مصرف کنم .در ضمن یه لیست بلند بالا داده که رعایت کنم و حتی تا دو هفته پارک رفتنم هم ممنوع شده.

این داروها رو که مصرف کردم از تعداد سرفه هام کمتر شده ولی هنوز هم تو طول روز سرفه مهمون بدنم هست.

مامان نوشت:امان از دست این دکترهایی که برای اینکه یه ویزیتی گرفته باشن و بدون دارو مریض رو رد نکنن هر دارویی که میخوان به مریضشون میدن و فکر نمیکنن ممکنه با این دارو مریضی طرف خوب نشه که هیچ شدت هم پیدا کنه.

الهی برات بمیرم عزیزم که از کنار هر پارکی که رد میشیم میخوای بریم پارک و دائم ازم میخوای که کاکائو و بستنی و کیک بهت بدم و وقتی با مخالفت ما روبرو میشی و بهت میگیم که این چیزا برات خوب نیست کلی گریه میکنی و دل من و بابا محسن رو آتیش میزنی.

سفر شمال

آرش خان — Wed, 09 May 2012 02:50:00 GMT

ببخشید دیر اومدم تا وبلاگ عزیز دردونه مون رو آپ کنم آخه دلیل داره که متوجه میشید .

تهران ، خونه بابایی

حدود سه هفته پیش به خاطر برگشتن خاله فاطمه از سفر مکه همراه بابا و مامانم رفتیم ولایت مادری و اونجا حسابی خوش گذروندیم و صد البته بینهایت بینهایت آتیش سوزوندم .همراه نوید و زهرا و مهسا می رفتیم پارک و خونه مامانی رو حسابی بهم می ریختیم . و بنده روی مبل و تخت خواب کلی بالا و پایین میپریدم و اینقدر خاطره خوب برام از اون روزها مونده که حالا هم که خونه خودمونم از مامان و بابام میخواهم که قصه آرش و پارک و خونه مامانی رو برام تعریف کنن و منم کیف کنم .

نوید ، آرش ، زهرا ، مهسا

من با فیگور عمو شهاب در حال دیدن برنامه 90

یه روز هم که با زهرا و مهسا رفته بودیم تو حیاط خونه مامانی پای من به گلدون کنار حیاط مالیده شده و کمی از ساق پام خراشیده شد و منم با دیدن این خراشیدگی کلی گریه و زاری راه انداختم و اگه کسی نمیدونست فکر میکرد بنده زخم شمشیر خورده ام و به همین خاطر مامانم به پام پماد مالید و برای بند اومدن گریه و زاریم با یه روسری به اصطلاح زخمم رو بست و من هم تا آخر شب اجازه نمیدادم کسی بهش دست بزنه حالا بماند که با این پای به اصطلاح زخمی کلی ورجه و وورجه کردم .

من در کنار رودخانه ای در نزدیکی کیاسر

تعطیلات شهادت حضرت زهرا تصمیم گرفتیم بریم شمال و منم از وقتی سوار ماشین شدم تا خود شمال دائم دریا دریا میکردم و اینقدر از دیدن دریا ذوق زده شده بودم که به محض مستقر شدن با اینکه غروب بود و هوا هم کمی خنک و ما هم خسته ولی رفتیم کنار دریا و تنهایی یه کمی آب بازی و شن بازی کردم و چند لحظه بعد که یه پسر بچه همراه مامان و باباش اومده بودن کلی دوق زده شدم و بر خلاف افکار مامانم که همیشه میگفت من بجه خجالتی هستم رفتیم کنارشون و با اون بچه دوست شدم و با هم شن بازی کردم و اینقدر از این بازی دو نفره خوشحال بودم که من رو با گریه وزاری از اون پسر که اسمش امیرعلی بود جدا کردن و همون شب رفتیم سطل برای شن بازی خریدیم و از فرداش این سطل از دستم کنده نمی شد و با هر کی هم تلفنی حرف میزدم داستان خریدن این سطل رو براش تعریف میکردم .

من و دوستم امیر علی

من و دوستم مشغول شن بازی در دور دستها

فردای اون روز هم که کنار دریا رفتیم بعد از شن بازی تصمیم گرفتم پای هم به آب بزنم و همون موقع بود که سرم گیج رفت و افتادم روی شنها و همزمان یه موج گنده اومده و من تمام قد رفتم زیر آب بعدانا وقتی بابام ازم میپرسید وقتی افتادی چی خوردی میگفتم دریا . وقتی این اتفاق افتاد از سر تا پا خیس شدم و من هم در حال گریه و مامانی من رو زیر چادرش گرفت و تا موقعی که سوار ماشین شدیم با همه قهر کرده بودم و جواب هیچ کس رو نمیدادم چون در اصل بابا و مامانم رو مقصر این داستان میدونستم .و از اون موقع هم هر وقت کسی ازم میپرسد آرش چطوری افتادی توی دریا بطور نمایشی و پانتومیم براشون تعریف میکنم و میگم دریا و خاکها (همان شن ) رفته تو دهنم .

من در حال رفتن به کنار دریا با سطل معروفم

مراحل افتادن من در آب دریا

1 2

3 4

5 6

عکسهای بالا بدلیل اینکه از روی فیلم گرفته شده کیفیت مناسبی نداره

روز بعد هم که کنار دریا رفته بودیم و با بابام داشتیم توپ بازی میکردم یه وسیله بازی دیگه اونجا دیدم که دو نفر داشتن باهاش بازی میکردن و اینقدر با حسرت نگاه میکردم که نگو . اون وسیله چیزی نبود بجز دو تا راکت بدمینتون و اینقدر نگاهشون کردم که همونجا بابام رفت و برام خرید و بهمراه یه بادبادک و دستگاه حباب ساز ،که من از این بدمینتون بیشتر خوشم اومد و حالا هم که تو خونه خودمونیم مامان و بابام رو مجبور میکنم که با من بازی کنن . البته از هر وسیله دیگه که تو خونه باشه بعنوان توپش استفاده میکنم .

و بعد هم چند روزی رفتیم تهران و از دیدن خاله ناهید و خانواده گرامش خیلی خوشحال شدم وقتی رفتیم خونه خاله ناهید توجهم به یه پرنده زرد رنگ جلب شد و اون چیزی نبود جز یه جوجه اردک کوچولو که اینقدر اهلی شده بود دنبال آدم راه میافتاد و از دست آدم غذا میخورد . من که اولش از اون میترسیدم ولی آخرای مهمونی دیگه یخم باز شده بود و کف دستم غذا میریختم و اون پرنده کوچولو هم میل میکرد و منم ذوق همراه با ترس از خودم در وکردم .

من در بازار ماهی فروشان محمود آباد

یه دوست خوب هم پیدا کردم ولی مثل خودم کوچولو نیست و آدم بزرگه اونم سرایدار خونه باباییم بود که چون من رو سوار آتانتور ( آسانسور ) میکرد و باهام توپ بازی میکرد خیلی دوستش داشتم و اینقدر خوشکل صداش میکنم عمو ماشاالله .

و از اونجا هم با هواپیما اومدیم کرمان و تو فرودگاه مهر آباد لگو هایی که مامانم برام خریده بود رو تو دستم گرفته بودم و هر بچه ای رو میدیدم اینقدر می رفتم کنارش که بیا با هم بازی کنیم و البته بچه های دیگه اصلا من رو تحویل نمیگرفتن .موقع تحویل بار هم که بابام چمدونها رو تحویل میداد من هم کیف لگو هام رو میگذاشتم و میخواستم تحویل بدم . توی هواپیما هم اینقدر وول خوردم و نق نق کردم که اصلا اعصابی برای مامان و بابام و دیگر مسافرها نمونده بود .

اسباب بازیهایی که این روزها من رو تا حدودی سرگرم میکنن

پنج شنبه گذشته هم تولد سام پسر عمه جانم بود که رفتیم خونه شون و با رامتین و سام کلی بازی کردم به قول خودم رفتیم تَبَلُد( تولد ) و کُک ( کیک )خوردیم .

من ، سام ، رامتین

شنبه گذشته هم رفتیم برای ثبت نام مهد کودک که قرار شد یک ماهی رو تابستون و بطور ثابت از مهر ماه برم و با بچه های هم سن و سال خودم شروع به تحصیل و بازی کنم .

پ . ن : پروژه بزرگ پوشک گرفتن تا حدودی موفقیت آمیز بوده و هنوز هم مامانم با دوز و کلک من رو میبره دستشویی ولی در کل سر بلند بیرون اومدم از این پروژه خطیر .

نوروز 1391

آرش خان — Thu, 05 Apr 2012 10:46:00 GMT

برید کنار،برید کنار، آرش خان گل و گلاب 2 ساله وارد می شود.

امیدوارم تو این سال نهنگی یا اژدهایی یا هرچی من به تموم آرزوهام برسم ( بینهایت پارک برم و بینهایت وروجک بازی کنم و مامان و بابام رو کلافه کنم.)

تو این مدتی که قدم تو 3سالگی گذاشتم خیلی اتفاقات خوبی برام افتاده اول اینکه روز تولدم به خاطر کار بابام رفتیم یزد و اونجا یه کیک کوچولو گرفتیم همراه خونواده مادرییه جشن خودمونی گرفتیم و شمع (آتیش) فوت کردم .

آرایشگاه عمو حسن که این دفعه حسابی تغییر کرده بود و به اصطلاح مدرن شده بود

پنج شنبه آخر سال هم نوبت آرایشگاه داشتم و اونجا عمو حسن برام کارتون گوسفند زبل گذاشت تا موهام رو کوتاه کنه و من هم از اون به بعد عاشق این کارتون شدم و وقتی صدای آهنگ این کارتون رو میشنوم داد میزنم بع بعی بع بعییییییییی.

من و آنیتا

بعدش هم 28 اسفند هم رفتیم راور و کلی مهمونی بازی کردم و البته بینهایت آجیل و شیرینی تناول فرموده وتو خونه عمو محمد هم بنده برای اولین بار بر خلاف مخالفت های مامانم پُف پُف (پفک)خوردم و مزه اش رفت پای دندونم و حالا تو سوپری که میریم اولین چیزی رو که برمیدارم پفکه .

من در حال پف پف خوردن

من و آنیتا و پدر بزرگش عمو محمد

من و رامتین خونه بابا جون و به گفته رامتین با پتو ساندویچ شده

بعد هم دور دوم سفر استانیمون شروع شد و ما رفتیم یزدو بابا جون اینا هم اومدن و اونجا هم کلی دید و بازدید کردیم و البت همراه با شیطنت.

بعد هم که اومدیم کرمان و دوازدهم هم مامانی اینا اومدن کرمان و سیزده به در هم رفتیم باغ شاهزاده وباغ پرندگان و حسابی با زهرا و مهسا بازی و بدو بدو کردم و اینقدر آفتاب سوخته شدم وتا دو روز اثراتش رو صورتم مونده بود.

حاجی فیروز و بابا و آرش ترسیده از حاجی فیروز در پدیده کویر

من مشغول گل چیدن

آرش ،زهرا و مهسا

این چندوقت حرف زدنم خیلی بهتر شده و دیگه اسم اغلب بچه های فامیلمون رو میتونم تا حدودی ادا کنم:

یَرااا (زهرا)

مَیا (مهسا)

لَلا (سهیلا)

جواا (جوراب)

....

یه روز هم که همراه بابایی رفته بودیم مغازه شون اونجا یه وسیله جدید روی میزشون بود که بهش میگفتن دستگاه کارتخوان (قبلآ فقط از دور دیده بودم) و با کمک دایی محمد کار باهاش رو یاد گرفتم و حالا خدا نکنه کارتی ببینم حالا میخواد کارت عابر بانک باشه یا هر کارت دیگه ،اون رو برداشته و به صورت نمادین روی زمین میکشم و بعد باز هم به صورت نمادین کلید های دستگاه کارت خونم رو هم میزنم.

اینقدر ریز بین شدم و به جزئیات توجه میکنم که نگو. مثلآ یه روز که بابام صفحه فیس××بوکش باز بود و همزمان هم داشت به زور با مامانم عکسهای من رو نشونم میداد تا مثلآ من رو ساکت کنه من یه دفعه عکس امید پسر داییم رو که خیلی کوشولو بود رو از تو فیس ××بوک پیدا کردم و داد زدم اُوویید و اُوویید (امید) و بلافاصله هم عکس عمومِدیی (عمو مهدی) و سَدیید(سعید آقا دایی آنیتا ) رو هم پیدا کردم و با این کارم به مامان و بابام فهموندم که به زور نمیشه من رو به کاری وادار کنید.

راستی داشت یادم میرفت الآن سه چهار روزی هست که خانوم والده گرامی در صدد پوشک گرفتن از بنده هست و من بیچاره رو روزی صد بار میبره دَشویی و بر میگردونه و من هم به امید نقاشی کردن با مداد شمعی روی کاشیها و آب بازی کردن و صابون به دست زدن و دستمال توالت میرم.

به امید خدا قراره بعد از سر بلند بیرون اومدن از این مآموریت بزرگ برم مهدکودک.

تولد شیرین زبون خونه مون

آرش خان — Tue, 06 Mar 2012 10:33:00 GMT

بازم شادی و بوسه ، گلای سرخ و میخک

میگن کهنه نمی شه تولدت مبارک

تو این روز طلایی تو اومدی به دنیا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقویما نوشتیم تو این ماه و تو این روز

از اسمون فرستاد خدا یه ماه زیبا

یه کیک خیلی خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

یکی به نیت تو یکی از طرف من

الهی که هزارسال همین جشنو بگیریم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو این روز پر از عشق تو با خنده شکفتی

با یه گریه ی ساده به دنیا بله گفتی

ببین تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستی و چشمات بهونه س واسه خوندن

همین شعر و ترانه تو دنیای ما زندس

واسه تولد تو باید دنیا رو اورد

ستاره رو سرت ریخت تو رو تا اسمون برد

اینا یه یادگاری توی خاطره هاته

ولی به شوق امروز می شه کلی قسم خورد

تولدت عزیزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اینه و شمعدون

الهی که همیشه واسه تبریک امروز

بیان یه عالم عاشق ،بیاد هزار تا مهمون

آرش عزیزم :ممنونم از خدا بابت بزرگترین لطفی که در حق من و بابا محسن تموم نمود و تو فرشته کوچولو رو شیرینی بخش لحظه لحظه های زندگیمون کرد.

گردش چند ساعته ولی عالی

آرش خان — Wed, 29 Feb 2012 12:02:00 GMT

هفته پیش به خاطر اینکه مامان جون اینا تا چهارشنبه کرمان بودن ما نرفتیم راور وموندیم خونه.

البته بماند که تقریبآ هر روز بعد از ظهر میرفتیم و هنوزم میریم بیرون تا بنده برای عیدم خرید کنم و صد البته که من موقعی که بیرون میرم اینقد شیطونی میکنم و اینقدر داد و فریاد راه میندازم (از فرط خوشحالی) که توجه همه رو به خودم جلب میکنم.

به طور مثال یه شب که رفته بودیم تو مغازه آجیل فروشی بنده تموم اتیکت آجیلها رو کندم و بابای خجالت زدم مجبور شد دوباره با چسب اونها رو بچپسونه.

فکر کنم تنها فرد خونه ما که از شلوغی های عید شاده منم چون هم هوا بهتر شده و هم تو خیابون گردیهامون کلی نی نی کوچولو میبینم و باهاشون بدو بدو و بازی میکنم و اینقدر پسر خوبی میشم که خوراکیهاشون هم با من شریکی میخورن و همچنین کلی پله برقی وپل عابر پیاده بازی میکنم.

جمعه صبح هم چون کرمون موندیم و هوا آفتابی بود رفتیم پارک مادر و کلی اونجا بازی کردم و تنهایی از پله های سرسره بالا میرفتم و با بابام هم حسابی توپ بازی کردم و با گریه از توی پارک اومدم بیرون و توی ماشین خوابم برد .

وقتی چشمام رو باز کردم خودم و تو پارک پرندگان فلامینگو دیدم کلی ذوق کردم و بالا و پایین پریدم و دوباره با گریه از توی اون پارک هم بیرون اومدم و برای ناهار رفتیم رستوران پدیده کویر و اونجا همراه موسیقی زنده ای که اجرا میشد منم کلی نانای نانای کردم .

این چند روزا اینقدر خوش به حالمه،نیست که نزدیک عیده و تو خونه ماهم مراسم خونه تکونی بر پاست منم دستمال به دست دنبال مامانم کمک میکنم .کمک که نه بیشتر خونه رو بهم میریزم . راستی توی تکوندن اتاق خودم اینقدر از زیر کمد و تختم اسباب بازیهای قدیمیم رو که اغلبشون هم توپ بوده رو پیدا کردم.

مامان نوشت:این پست رو از دو هفته پیش تقریبآ هر روز میام یه دو خط مینویسم تا امروز که تموم شد، با یه وروجکی که تا میبینه پشت لپ تاب میشینم هر جا باشه خودش رو مثل برق میرسونه و اینقدر دست به کیبورد میزنه و من رو دیگه بیخیال نوشتن میکنه و همچنین کارهای معمول شب عید دیگه شاهکار هم بوده که امروز تموم شده.

قطع آخرین حلقه وابستگی من به مامانم

آرش خان — Sat, 18 Feb 2012 10:18:46 GMT

یه دو هفته پیش که بازی استقلال پیروزی بود ما هم داشتیم میرفتیم راور و از توی رادیو بابام داشت گزارش بازی رو گوش میداد و بنده هم طبق معمول در حال شیر خوردن بودم که گزارشگر رادیو با هیجان زیاد داشت حمله یکی از تیمها رو گزارش میداد که یهو من شیر خوردن رو رها کردم و با صدای بلند داد زدم گلللللللللللللللل.

با گفتن این کلمه مامان و بابام متوجه من شدن و با تعجب به همدیگه و با تعجب بیشتر به من نگاه کردن که من از شنیدن صدای گزارشگر متوجه بازی فوتبال شدم که هیچ متوجه حمله و گل زدن هم شدم.

(اینقدر این وروجک خان ما عاشق توپ و فوتباله که میشینه برنامه نود رو همراه باباش تماشا میکنه و یا حتی تقریبآ یه نیمه از مسابقه فوتبال رو دنبال میکنه و برای ما هم به زبون خودش توضیح میده..)

راور هم که بودیم با توپ فوتبال رامتین اینقدر شوتهای محکمی میزدم که همه هاج و واج می موندن که من چطوری پا زیر این توپ سفت و محکم میزنم و اصلآ هم احساس درد و ناراحتی نمیکنم.

چند وقتی هست که وقتی فروشگاه میریم بنده دیگه توی سبد چرخ دستی نمیشینم و باید خودم فرمون این وسیله رو در دست داشته باشم و وقتی مامانم حواسش به من نیست بنده برای خودم مثل یه آقای متشخص خوراکی یا هر چیز دیگه ای که به چشمم بیاد بر میدارم و موقع حساب کردن مامانم باید خریدهای خودش رو از بین خریدهای بنده جدا کنه.

و همچنین عاشق پله برقی و آسانسور و پل عابر پیاده هستم و به محض اینکه به میدون آزادی میرسیم و چشمم به پل و پله برقی میوفته با خوشحالی میگم پُل و اینقدر بالا و پایین میپرم تا والدین گرامی دلشون بسوزه و من رو ببرن بالای پل و از اونجا ماشینها رو ببینم.

هفته پیش هم رفتیم یزد و جمعه که مصادف بود با میلاد حضرت محمد طبق مراسمی بنده دیگه ترک شیر کردم و بر خلاف انتظار مامانم اصلآ بهانه گیری و اذیت نکردم و من که عادت به شیر خوردن قبل از خواب داشتم دیگه به راحتی خودم میخوابم و اندکی غذا خوردنم بهتر شده .

چند روزی بابایی اینا یزد نمایشگاه داشتن و من هم بعد از ظهر ها با نوید میرفتیم اونجا و انقدر روی فرشها بالا و پایین میشدم که نگو. و اگه گاهی یه بچه هم سن وسال خودم رو میدیدم با خوشحالی به طرفش میدویدم و هر جایی که اونها میرفتن من هم باهاشون میرفتم و مامانم باید دائم مواظب من باشه که یه موقع پشت سر اونه از سالن بیرون نرم.

یه روز صبح که مامانم داشت به من صبحانه میداد متوجه شد که من اغلب چیزهای توی سفره رو میتونم تلفظ کنم مثل کره ، نون ،آشو (قاشق)،کار (کارد) و تموم این کلمات رو برای اولین بار بود که به زبون می آوردم و اگه کم حرفم به خاطر تنبلیمه .

کلمه جدیدی که یاد گرفتم و زیاد هم ازش استفاده میکنم کلمه نکن هستش و دهها بار در روز این کلمه رو به زبون میارم و در ضمن تقریبآ به زبان برره ای هم میتونم صحبت کنم چون به بابایی میگم (بوویی) و به مامانی هم میگم (موویی).

شادی پشت شادی

آرش خان — Sun, 29 Jan 2012 12:44:00 GMT

تو پست قبلی گفته بودم که بابایی اینا میخوان بیان خونه مون، خوب به سلامتی اومدن و من با دیدنشون کلی خوشحال شدم و به محض اینکه دایی علی سر به سرم میگذاشت و میگفت ما داریم میریم خونه مون جیغ میزدم و گریه میکردم و خلاصه اینکه تا شنبه که روز اربعین بود من رو خواب کردن و رفتن یزد وقتی من بیدار شدم با جای خالیشون روبرو شدم و دائم میرفتم پشت در و دایی علی رو صدا میکردم.

آخر هفته هم بابا جونی اومدن کرمان و من و مامانم رفتیم خونه شون و حسابی با بابا جون و عمه فاطمه بازی کردم و بعد از ظهرش هم عمه رضوان و سام اومدن و فقط نیم ساعت باسام بازی کردیم و بعدش بنده بودم که جیغ میزدم و گریه میکردم به خاطر اینکه سام دائم میومد من رو میگرفت ومنم که اصلآ این کار رو دوست ندارم گریه میکردم ولی با این حال تو راه رفتن به خونه بهانه سام رو میگرفتم .(اینه خصوصیت بچه ها که کینه به دل نمیگیرن حالا اگه بزرگترها بودن)

جمعه هم خبر دار شدیم که بابایی اینا دارن میرن راور و من و مامانم هم همراه باباجون رفتیم راور حالا بماند که تو راه عمه فاطمه رو به اصطلاح کچل کردم از بس درخواست دیدن فیلمهای توی موبایلش رو داشتم و اونم مجبور بود درخواست من و اجابت کنه.

توی تعطیلات هفته پیش که راور بودیم خیلی به من خوش گذشت چون دور و برم پر بود از بچه و حسابی سرگرم بودم ودیگه یادی از مامان و بابا هم نمیکردم.

چهار شنبه شب هم دایی محمد اینا اومدن خونه مون و من دوباره خوشحال شدم از دیدنشون . کلی با نوید و امید و دایی محمد بازی کردم و یه شب هم به بهانه من رفتیم سرزمین رویایی و اونجا تنها کسی که بازی نکرد من بودم . میبینید چقدر من مظلومم.

این چند وقت اخیر حرف زدنم خیلی بهتر شده بطوری که اسم اغلب شکلهای پازلم رو می شناسم و میتونم بگم و مثل:

آوووو (آهو)

مااا (مار)

ماییی(ماهی)

اَگوش (خرگوش)

مووش (موش)

تیب (سیب)

اُیید (امید)

اییید (نوید)

ماششین (ماشین)

موتوو (موتور)

باوون (بارون)

پووو (پول)

آب میخوااا (آب میخوام)

تازگیها تقریبآ میتونم لباسهام رو بپوشم و بیرون بیارم و البته قابل ذکره که وقتی میخوایم بریم بیرون نمی خوام لباس بپوشم و وقتی هم که مییاییم خونه باید فوری لباسام رو بیرون بیارم.

چند وقتیه که مامان خانمی به فکر از شیر گرفتن بنده هستش و داره کم کم من و آماده میکنه بطوری که شبها به جای اینکه من شیر بخورم تا بخوابم برام قصه تعریف میکنه اونم قصه اتفاقاتی که تو طول روز برام رخ داده . تا حالا که تقریبآ کار ساز بوده.

عکس جا مانده از پست قبلی

قبلآنا بنده خیلی اشتیاقی به نوشیدن شیر نداشتم اما حالا شیر خوردنم بهتر شده و عاشق شیر موز شدم .

راستی 2تا دیگه از دندونای آسیایی پایینم هم تو این مدت سر زده و چون من اصلآ دوست ندارم کسی دندونامو بشماره مامانم تاریخ دقیق بیرون اومدنش رو نمیدونه شرمنده.

مهمونی ها پی در پی

آرش خان — Wed, 11 Jan 2012 10:29:00 GMT

شب چهار شنبه 7دیماه همراه مامان و بابام دعوت بودیم خونه آقا سعید پسز عموی بابا و مامانم و اونجا با آنبتا خواهر زاده آفا سعید کلی بازی کردیم البته پیش خودمون بماند که ابتدای مهمونی هم من وهم آنیتا ساکت نشسته بودیم و فقط به هم نگاه میکردیم و بعد از یه ساعت دیگه اینقدر با هم بازی کردیم و آخر شب هم به زور و گریه ازشون خداحافظی کردیم و فردای اون روز هم چپ میرفتم راست میومدم و آنا آنا (آنیتا) میکردم ودائم به مامانم میگفتم بریم پیش آنا .

آنیتا در حال خوش آمد گویی به من

پنج شنبه هم برای مراسم شب شیشه نوه دایی بابام رفتیم راور و اینقدر اونجا تنهایی بدو بدو کردم که نگو واینقدر هم از نی نی کوچولو خوشم اومده بود و دائمآ در حال نوازش کردنش بودم . زیادی نگفته باشم یه پانزده شانزده تایی بچه اونشب اونجا بودن که همشون یه تیکه آتیش بودن .

نی نی

من و بچه ها در حال شیطونی کردن

جمعه صبح هم رفتیم یزد و یه یک هفته همراه مامانم یزد موندیم و دو سه روز بعدش یه تب شدیدی کردم که بعدآ متوجه شدیم که سر کله یک مهمون عزیز توی دهان مبارکم داره پیدا میشه .

سه شنبه همون هفته هم عمه رضوان اینا به همراه مامان جون به خاطر گوش درد سام اومدن یزد و شبش که اومدن خونه مامانیم من دیگه پسر ساکتی شدم و از دور شیطونی و بازی کردنش رو تماشا میکردم.

جمعه صبح هم مامانیم تو خونه شون شله زرد نذری پختن و منم تو هوای سرد کلی با نوید توپ بازی کردم و آتیش سوزوندیم و شنبه صبح هم همراه بابام و مامانم اومدیم کرمان و اگه خدا بخواد فردا هم میریم راور.

امشب هم من و بابام دوتایی ( مردونه ای ) رفتیم خونه عمو مهدی مهمونی اونجا اولش یه ذره خجالت میکشیدم ولی بعدش که میز بیلیارد و توپهاش رو دیدم دیگه تا آخر نمیشد من رو از روی میز بیاری پایین خیلی بهم خوش گذشت بابام وقتی ازم میپرسید کجا رفتیم میگفتم دَر دَر و وقتی میپرسید خونه کی رفتیم میگفتم عمو مِدی ( عمو مهدی ).

پی نوشت : ( ولی نرفتیم راور چون بابایی و مامانی و دایی علی از یزد اومدن کرمان خونمون )

تو این مدتی که یزد بودم برای خودم یه پا پرستاری شدم .یعنی بنده مسئول دادن داروهای بابایی بودم بطوری که وقتی بابایی میگفت آرش برو قرصهای من رو بیار منم هر جا بودم خودم رو به آشپز خونه کنار میز میرسوندم و به هر کی که اونجا بود می فهموندم که داروها رو بهم بدن و به محض دست یافتن به قرصها با یک لیوان آب به سرعت به طرف بابایی میرفتم و دونه دونه قرصها رو تو دهن بابایی میگذاشتم و با این کارم توسط بابایی بوسه باران میشدم.

از بس این مامان خانمی بنده رو برده د س ت ش و یی ،منم این کلمه بسیار مفید رو یاد گرفتم، بطوری که وقتی از پله ها بالا میریم منم میگم دَشویییی دَشویییی. و وقتی شستن پاهام تموم میشه کنار روشویی می ایستم و تا دست و صورتم رو نَشورم و با دستمال خشک نکنم و دستمال رو تو سطل نندازم به مامانم اجازه خروج نمیدم. بله دیگه ما اییینییم.

شب چله

آرش خان — Fri, 23 Dec 2011 10:37:00 GMT

یلداتون مبارک البته با تآخیر

از دو هفته پیش مامان و بابام تصمیم گرفتن به مناسبت شب یلدا عمو امیر و عمو مهدی که دوستای بابام هستن رو دعوت کنن و به خاطر این مهمونی از هفته پیش رفتیم آجیل و دیگر تنقلات شب یلدا خریدیم .

من و امیر حسین

ولی به خاطر مشکلی که برای عمو امیرم پیش اومده بود قرار شد مراسم شب یلدا رو یک شب زودتر بگیریم .و سه شنبه شب مهمونهای عزیزمون اومدن و من با دیدنشون کلی ذوق کردم و من در بدو ورود عمو امیرم با پسرشون امیر حسین تلویزیون دیدم و بعد کمی توپ بازی کردم و بابام به خاطر اینکه هم من یکم فهمیده تر شدم و دیگه میتونم از پله ها بالا و پایین بشم و هم به علت اینکه مهمونی داشتیم مبلهای جلوی پله ها رو برداشته بود و من دائم تو مهمونی از این پله ها بالا میرفتم و در همین بالا پایین شدنها عمو امیرم بهم گفت اینقدر بالا نرو یه موقع میوفتی و با گفتن این جمله بهم برخورد و اینقدر گریه کردم و بعد از آروم شدنم دیگه از اون پسر شیطون خبری نبود و یا کنار مامانم بودم و یا روی پای بابام نشسته بودم و دیگه با امیر حسین هم بازی نکردم و فقط وقتی عمو مهدی اومد من رفتم پیششون و به قول معروف یه کم یخم باز شد.

راستی عمو مهدی دست گلت درد نکنه بابت دسته گل خوشکلتون و اون تخم مرغها،و به گفته خودتون روز آخر پاییز جوجه های سر از تخم درآورده رو شمردیم .اگه گفتی چند تا بودن؟

فقط یه جوجه خروس ناز نازی به اسم آرش.

و دیروز هم بابا حون اینا اومده بودن کرمان و صبح که از خواب بیدار شدم مامانم موقع صبحانه خوردن این خبر رو بهم داد و گفت که رامتین هم اومده و با شنیدن اسم رامتین گل از گلم شکفت و موقعی که بابا جون اومد دنبالمون به محض دیدن رامتین از خوشحالی پریدم تو بغلش و تو خونه مامان جون تا موقعی که سام نیومده بود کلی با هم بازی کردیم و از وقتی که سام از مهد اومد من از دو متری باهاشون بازی میکردم و حرکاتشون روتقلید میکردم و گاهی اوقات هم با سام آبمون تو یه جوی نمی رفت و به خاطر یه وسیله کوچیک دعوا میکردیم.

امروز صبح هم رفتیم خونه مامان جون و چون خونه نبودن اینقدر گریه کردم که بابام مجبور شد بهشون زنگ بزنه ببینه کجا هستن تا ما هم بریم پیششون و تو خیابون همدیگه رو دیدیم و مامان جون برام یه توپ خرید.

بعد از خداحافظی کردن به خاطر اینکه هوا عالی بود رفتیم پارک شورا و با بابام کلی توپ بازی کردم و چون دیگه میتونستم از پله های سرسره بالا برم حسابی سر سره بازیهم کردم و موقع برگشن از فرط خستگی تو بغل مامانم بیهوش شدم .

حرف زدنم یه کم بهتر شده البته این رو هم بگم من تمام کلماتی که اطرافیانم میگن رو متوجه میشم ولی به قول مامانم حوصله حرف زدن رو ندارم بطوری که هر کلمه ای رو که جدید یاد میگیرم رو فقط یک بار تکرار میکنم .مثل:

بابایو (بابا جون)

آشوو(قاشق)

مِاُدی(ملودی)

کانگوو(کانگورو)

اَب(اسب)

گاب(گاو)

مِدی(مهدی)

اُوغ(الاغ)

دَب(ببر)

اینم تزئین پوره سیب زمینی که مامانم برام درست کرده بود و من هم که اصلا لب نزدم

در ضمن دیگه میتونم پازلی که بابام برام خریده بود رو تکمیل کنم اونم بدون 1 اشتباه.(بزن اون دست قشنگه رو)

سلام فصل تولد من زمستان

محرم 90

آرش خان — Sun, 11 Dec 2011 09:43:00 GMT

هفته اول محرم با مامان و بابام رفتیم خرید لباس مشکی. و از اونحایی که مامان و البته کمی پدر بزرگوارم تو خرید حساس هستن تقریبآ تموم مغازه های خیابون استقلال رو زیر پا گذاشتیم تا آخرش یه لباس تقریبآ خوب خریدیم .و در همین چرجیدن ها من یه صندلی قرمز از فروشگاه قصر کودک خریدم و پشت در مغازه ها رو زمین میگذاشتم و روش مینشستم و باعث جلب توجه دیگران به خودم میشدم و به محض اینکه اومدیم خونه مامانم پلاستیک روش رو کند تا من راحتتر بشینم و من با دیدن این صحنه حسابی گریه کردم که چرا پلاستیکش رو کندی و به زور میخواستم پلاستیک رو بهش بچسبونم و با این کارم مامان و بابام رو حسابی خندوندم . و حالا هم از اون استفاده های زیادی میکنم مثل:جلوی تلوزیون میگذارم و کارتون میبینم یا اینکه پشت میز عسلی می گذارم و نقاشی میکشم و میوه میخورم و یا اینکه بعنوان نردبان برای دستیابی به اشیاء دست نیافتنی استفاده میکنم. به طور حتم در آینده نه چندان دور استفاده های دیگری هم ازش میکنم.

برای مراسم شیر خوارگان حسینی رفتیم راور ولی باز نتونستیم بریم. چون این مراسم بعد از ظهر جمعه بود و من و سام از ساعت 6 صبح بیدار شده بودیم و تا ظهر یه ریز بدو بدو کرده بودیم و گاهی هم در حین بازی کار به جاهای باریک هم کشیده می شد و بنده طبق معمول گریه و زاری راه می انداختم و ظهر ساعتهای 1/5 دو تایی به زور خواب رفتیم و مامانهامون یه نفس راحت کشیدن و توفیق رفتن به مراسم رو از دست دادیم.

عصر یکشنبه هم رفتیم یزد و تاسوعا و عاشورا هم به عزاداری کردن و هیئت رفتن و سینه زدن بنده گذشت و چون چهارشنبه بابام رفت تهران ما تا جمعه یزد موندیم و پنج شنبه عصر هم همراه مامان و مامانی و خاله مریم رفتیم شهر بازی مجتمع ستاره و یه کم بازی کردم و یه کم هم تو پاساژچرخیدیم و من هم یه لباس قرمز خریدم .

من و ابوالفضل

جمعه صبح هم همراه والدین گرامی اومدیم کرمان و حالا هم که مامانم داره می نویسه من و بابام در حال توپ بازی کردنم و نیستید ببینید که چقدر بازیم خوب شده و چه ضربه هایی به توپ میزنم و هر که بازی من و میبینه میگه من در آینده فوتبالیست میشم. حالا ببینیم در آینده چی پیش میاد.

راستی تازگیها خبر دار شدم که تا چند وقت دیگه بنده صاحب یه پسر خاله یا دختر خاله میشم و دیگه سمت آخرین نوه خانواده مادری رو از دست میدم.

این اواخر شمارش اعداد رو هم یاد گرفتم البته به شیوه خودم یعنی فقط اعداد 6 و 8 و 10 رو بلدم.

تو پست قبلی نوشته بودم که مامانم رو با زدن ماساژ میدم، دیگه الآن پسر خوبی شدم و عادت بدم رو ترک کردم و مامانم از این بابت بسی خرسند شده .

معروفیت دوباره من

یه روز بعد از ظهر بود که عمه سمیه زنگ زد خونه ما و با خوشحالی گفت که عکس آرش رو توی برنامه مل مل که از شبکه دو پخش میشه دیده آخه حدود یک ماه پیش بابام عکس رو براشون فرستاده بود بعد از اون بابام به تکاپو افتاد که این برنامه رو از اینترنت بگیره و بعد از دو روز تلاش تونست .

و بقیه عکسهای محرم رو در ادامه مطلب ببینید

این عکسها رو بابام از نحوه برگزاری مراسم عزاداری یزد گرفته

نحوه آوردن چای در مراسم عزاداری

نحوه پختن آش گندم اینجا محلی است به نام خیمه گاه که نزدیک 35 عدد دیگ آش روی آتش بود و در حال پخت

اینجا هم محلی است به نام خیمه گاه جدید که زمینی به مساحت 2000 متر که در ایام محرم با پایه و پوش برزنتی و پارچه های سبز به این زیبایی محلی میشه برای عزاداری امام حسین

این هم ادامه خیمه گاه جدید

اکثر مجالس عزاداری در یزد در خانه های قدیمی که یک حیاط مرکزی دارد و رواقهایی به دور این حیاط برگزار میشه که در این ایام با پارچه های سیاه و سبز آذین بندی میشه و محل استقرار آقایان در این حیاط مرکزی است و خانمها نیز در داخل رواقها مستقر میشوند و تعدادی نیز بر روی پشت بام .

هنگامی که هیئت ها برای عزاداری وارد حیاط مرکزی میشوند لابلای مردمی که قبلا جهت روضه خانی در محل نشسته بودند قرار میگیرند و احتیاج به جابجایی چیزی یا کسی نیست و خوشبختانه هیئتها از طبل و وسائل پر سر و صدا نیز استفاده نمیکنند و نوحه خوان از ضرب آهنگ سینه زنان استفاده میکند .

اینم یه سماور جالب که توی یه مراسم ازش استفاده میکردن

یه روز صبح که بابام با دایی علی و بابایی داشتن میرفتن مراسم عزاداری توی یکی از همین کوچه ها و خونه های قدیمی تو راه این تابلو و شماره تلفن چهار رقمیش توجه بابام رو جلب کرد

اینم دوتا عکس که جا مونده بود